Kajtek – szesnaście lat, a on wciąż ma apetyt na życie 💙

Kajtek ma 16 lat. I właściwie moglibyśmy tej liczby nie podawać, a wiele osób pewnie wcale by jej nie zgadło.

Bo Kajtek najwyraźniej nie dostał informacji, że w tym wieku powinien już być statecznym psim seniorem.

Jest wesoły, energiczny, przyjazny i naprawdę kochany. Waży około 10 kilogramów, więc jest niewielkim psiakiem, który nadal z zainteresowaniem korzysta ze spacerów i bardzo lubi obecność człowieka.

Trafił do nas z ulicy.

I chyba właśnie to w jego historii boli najbardziej. Bo kiedy patrzymy na szesnastoletniego psa, trudno nie zastanawiać się, gdzie spędził poprzednie lata. Czy miał swój dom? Czy miał człowieka? Czy ktoś znał jego przyzwyczajenia, wiedział, gdzie najbardziej lubi być drapany i o której godzinie zaczyna domagać się spaceru?

Nie znamy odpowiedzi na wszystkie te pytania.

Wiemy za to, że dzisiaj Kajtek jest tutaj i potrzebuje domu.

Nie chcemy, żeby jego metryka sprawiła, że stanie się niewidzialny. Szesnaście lat to dużo, ale Kajtek nadal jest psem, który chce spacerować, interesuje się światem i cieszy się kontaktem z człowiekiem. Nie jest „za stary na adopcję”. Właśnie teraz szczególnie zasługuje na własne, spokojne miejsce.

Kajtek potrafi chodzić na smyczy. Jest szansa, że dobrze odnajdzie się u boku spokojnego psa – oczywiście po wcześniejszym, rozsądnym zapoznaniu. Może również zaakceptować kota. Może zamieszkać z dziećmi, jeśli będą traktowały starszego psa z odpowiednią delikatnością.

Przyszły opiekun musi oczywiście pamiętać, że adoptuje seniora. W tym wieku szczególnie ważna jest regularna opieka weterynaryjna, obserwowanie kondycji psa i dostosowanie codzienności do jego aktualnych możliwości. Dziś Kajtek jest naprawdę energiczny jak na swoje lata, ale jego potrzeby mogą z czasem się zmieniać.

Nie wiemy, ile czasu jest jeszcze przed nim.

Ale tak naprawdę nie wiemy tego o żadnym zwierzęciu.

Wiemy natomiast, że czas, który Kajtek ma przed sobą, nie powinien upływać mu w schronisku.

Chcielibyśmy dla niego miękkiego legowiska. Spokojnych spacerów. Człowieka, który zna jego małe rytuały. Miski stojącej zawsze w tym samym miejscu. Drzemek, z których nikt nie będzie go niepotrzebnie wybudzał. I tego zwyczajnego poczucia, że po spacerze wraca się do siebie.

Bo adopcja seniora nie polega na liczeniu, ile wspólnych lat zostało.

Polega na tym, żeby każdy z tych dni, które zostały, był naprawdę jego. 🩷